Obsługa podmiotów, które występują w charakterze pracodawców zawsze wiąże się nierozerwalnie z pytaniami dotyczącymi ochrony prawnej rodzicielstwa w zakresie prawa pracy. Osobom spodziewającym się dzieci przysługuje wiele uprawnień, które gwarantuje ustawa Kodeks Pracy. Przestrzeganie uprawnień pracowniczych przyszłych rodziców lub rodziców małych dzieci nie leży w kwestii uznaniowej pracodawców, uprawnienia ustawowe pracowników oznaczają w tym zakresie obowiązki pracodawców.
Zetknęłyśmy się ostatnio z pytaniem dotyczącym możliwości pracy w mniejszym zakresie niż cały etat. Młoda Matka wróciła do pracy i podjęła etat w pełnym wymiarze czasu pracy, jednak po kilku miesiącach wykonywania pracy uznała, iż pełnoetatowe świadczenie pracy nie stanowi dogodnej dla niej sytuacji życiowej. W takiej sytuacji należy pamiętać o uprawnieniu do obniżenia wymiaru czasu pracy.
Zgodnie z treścią art. Art. 186(7) § 1 Kodeksu pracy pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego może złożyć pracodawcy pisemny wniosek o obniżenie jego wymiaru czasu pracy do wymiaru nie niższego niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy w okresie, w którym mógłby korzystać z takiego urlopu. Zatem wniosek można złożyć do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 6 rok życia.
Pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika. Oznacza to w praktyce, iż po skierowaniu do działu kadr wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy, po upływie 21 dni od dnia złożenia wniosku, pracownik uprawniony będzie do świadczenia pracy na przykład jedynie przez 3 dni w tygodniu.
Obniżenie wymiaru czasu pracy przez pracownika będącego rodzicem wiązać się będzie z odpowiednim proporcjonalnym obniżeniem wynagrodzenia za pracę. Obniżenie wymiaru czasu pracy związane z rodzicielstwem nie wymaga ingerencji w treść umowy o pracę i przysługuje zarówno matce, jak i ojcu.
Wpis przygotowany we współpracy z radcą prawnym Magdaleną Hering.
